Het begin.

Geradbraakt (zowel fysiek als emotioneel van respectievelijk bagage en moeilijke afscheiden) kwam ik om 6 uur in de ochtend aan in Berlijn, na een busnachtje met snurkende Poolse blondines. Waarom ze die mensen toelaten op openbaar vervoer weet ik nog steeds niet. De eerste Duitse groet die ik kreeg was "Fick die Polizei" op de muur van een metrostation, gevolgd door een norse loket-vrouw die niet begreep dat ik echt niets kleiners had dan 50 euro. Mind you, het was nog steeds 6 uur 's ochtends. Shiver.
Gelukkig vond ik vlot de S- en U-Bahn en stond ik al vlug aan mij voorlopige logeeradres --eindelijk al die zware bagage van mijn schouders af. Tijd om te rusten was er helaas niet, want ik zocht meteen de gebouwen van de Freie Universität op om mij te kunnen inschrijven. Haast euforisch begon ik aan mijn metrotocht, totdat ik ergens iets meer zuidoostelijker terechtgekomen was dan ik gepland had. Ach ja. 

Maar toen ik aan de FU kwam, begon pas het echte werk. Om een lang verhaal kort te maken: veel aanschuiven, veel wandelen, veel wachten, nog meer wachten, nog wat wandelen en wachten en dan uiteindelijk al de nodige papiertjes in orde gebracht. Mijn dag was al zo goed als om, aangezien al dat wachten en aanschuiven in totaal zo'n zes uur had geduurd. Al zittend op de metro besefte ik plots dat dat bijna het enige was dat ik de hele dag had gezien: de metro met duffe zeteltjes en duffe mensen. In een vlaag van spontaniteit (lees: na tien keer het metroplannetje gecheckt te hebben) veranderde ik van metrolijn richting Brandenburger Tor. Als er iets is wat je in een stad als Berlijn moet doen, dan is het toch wel haar bezienswaardigheden gaan verslijten net als het begint te schemeren. Ik was een toerist, hielp andere toeristen door foto's van hen te trekken en was heel even niet de vermoeide, ietwat zweterige en (binnenkort) wanhopige Erasmusstudente van de voorbije dag. Heerlijk.
Een goedkoop avondmaal met fijn gezelschap in Oostberlijn maakte de dag wel af. Bekaf nam ik de metro terug naar Frankfurter Tor (bleef dankzij gebrek aan slaap een halte te lang zitten), sleepte ik mezelf alle 93 trappen omhoog en kroop ik achter mijn trouwe laptop om aan jullie lieve lezertjes mijn eerste Berlijnse dag neer te schrijven. Mijn eerste dag, die ondanks al het wachten, het wandelen en de schouderpijn toch sowieso het begin is van een paar heerlijke maanden.

 


ps: excuses voor eventuele fouten. het is de schuld van nachtbussen en de FU.