A man may travel far, but his heart may be slow to catch up.

Wat begon als een veelbelovende infosessie over Deutsche Philologie mét twee tafels vol cake, broodjes en koffie, eindigde in een grote faal. Het was vooral gericht aan beginnende studenten (lees eerstejaars) en ging dus ook vooral over de vakken van het eerste jaar. Die ik niet neem. De pijnlijke walk of shame naar buiten terwijl de docent uitleg gaf was des te erger toen ik de met lekkers overladen tafels voorbijliep. Balen. Gelukkig had de mensa wat te bieden en was het voorval snel vergeten.

Het weer was heerlijk vandaag en lokte ons dan ook naar het dak van de unief voor een lekkere kop koffie met marmercake (victory!) in de warme zon. Ik kon zowaar mijn jas en sjaal uitdoen! Een korte verkenning van de immense Letterenbib (ook wel "The Brain" genoemd wegens zijn grillige hersenachtige vorm) leidde voornamelijk tot veel verwarring --maffe Duitsers met maffe systemen. Maar de vrouw achter de balie was erg vriendelijk, gaf veel uitleg en sprak zelfs een paar woorden Nederlands! De lieverd. Deze ontdekkingstocht was inderdaad de eerste voorzichtige stap richting Bachelorpaper-onderzoek: Ortwin mag trots op me zijn!
Aangezien de hemel nog steeds helder blauw was en de zon nog warm genoeg was, trok ik richting Museuminsel en las daar voor een halfuurtje in de zon, leunend tegen één van de gigantische zuilen die de binnentuin omringen. Wonen in Berlijn kan op van die momenten perfect zijn. Tot de zon plots wegtrekt en je rillend achter je computer zit, that is.
De kotenjacht gaat nog steeds verder, hoewel het nu al wat lang duurt. Boodschappen van moed en steun zijn altijd welkom. Samen met foto's van de suit-up day die ik verdorie mis! Een re-do in februari wanneer ik terug in het land ben is altijd welkom.