Na veel gesukkel en gedoe heb ik dus eindelijk een kot. Ik herhaal, na véél gesukkel en gedoe. Maar eigenlijk kan ik dat allemaal achterwege laten en me gewoon concentreren op het positieve gedeelte van die zin: ik heb een kot! Met een grote badkamer! En een goede keuken! En een living! En een supertoffe Duitse Mitbewohnerin! En niet te vergeten, op doenbare afstand van de FU. Het werd best tijd, zeker nu mijn lessen hier (eindelijk) begonnen zijn. Maar daarover later meer. Paragraaf twee zal volledig gewijd worden aan gisteren en vandaag.

Gisteren kon de dag niet beter begonnen zijn: een late brunch met Lisa (de supertoffe Duitse Mitbewohnerin) en een vriendin van haar in Friedrichshain. Het regende niet, de bomen waren een waas van rood, groen en geel en na het lekkere eten vertrokken we naar de Ikea voor wat noodzakelijke spullen voor mijn (onbemeubeld) kot. We slenterden uren gezellig rond tussen hemelse slaapkamers en spotgoedkope prulletjes en sloten de dag af met een warme Zweedse hotdog. Jumm. Vloekend sleepten we in de gietende regen onze inkopen naar huis, en liepen in dat proces onze metroverbinding wel 5 keer mis. Diezelfde avond gingen Lisa en ik mijn dubbelbed nog ophalen, wat we voor 30 euro op Ebay gevonden hadden. "Daar kunde nie voor sukkelen!", zouden ze thuis zeggen. Helaas hebben we alleen maar gesukkeld. De auto die we konden lenen was weggetakeld en toen we die eindelijk hadden opgespoord, bleek de accu helemaal leeg te zijn. Duizend telefoontjes en hopeloze ideeën later was het ons duidelijk: niemand kon een auto lenen of huren en we moesten het bed nu eenmaal 6 kilometer te voet dragen. Dat gebeurde vandaag tussen twaalf en vier: vier lesvrije en kostbare uren. Om een te lang verhaal korter te maken: het bed was veel zwaarder dan we verwacht hadden en het regende al weer vreselijk hard. Gelukkig vonden we een buschauffeur die medelijden met ons had en ons meenam, bed en al. Ik ben een dikke Turkse man met een pornosnor nog nooit zo dankbaar geweest.

Nu het kot er is, het bed er is (en binnenkort de andere meubels ook,) kan ik me ook wat meer concentreren op mijn lessen. Die onverwacht moeilijk zijn. Participatie, debatteren en je mening geven is niet wat ik als Leuvense, stilzittende en noterende studente gewend ben. Dat en al het voorbereidende werk: lezen,  interpreteren, presentaties maken, essays schrijven enzovoort. Het is duidelijk niet voor niets dat het de "freie" universiteit heet. Over de vakken zelf zal ik niet te veel in detail gaan: het is niet zo boeiend voor mensen die geen Taal- en Letterkunde studeren en ik weet nog niet eens of ik ze wel volgen mag, aangezien Leuven mijn Learning Agreement nog steeds niet heeft goedgekeurd. Laat ik dus maar als slot mijn zus quoteren die enkele jaren geleden in Amsterdam ook Erasmusproblemen had: "Ik wil je pijn doen, Roger."