Vandaag zag ik een jongen en een meisje hand in hand op de metro. Hij had een tatoeage in zijn nek en zij droeg een rode hoofddoek en plots besefte ik dat als zij een wereld van vooroordelen konden overbruggen, de 800 kilometers tussen Berlijn en Beringen best verwaarloosbaar zijn. Maar dat betekent niet dat de vijf Berlijnse dagen met Het Lief niet heerlijk waren.

Het was de eerste keer dat ik iemand aan de luchthaven moest afhalen. Ik moet zeggen dat we er misschien niet zo perfect uitzagen als de mensen in de openinsgsscene van Love Actually, maar het moment was in ieder geval perfect. Eigenlijk zijn vijf dagen te kort na vier weken apart, maar het was in ieder geval genoeg om hem Berlijn te laten zien. En als je met je lief hand in hand langs de Brandenburger Tor kan wandelen, maakt het niet uit dat je die weg al zo vaak gedaan hebt. Dan maakt het niet uit dat je voeten en rug 's avonds pijn doen, want je kan  ze een hele nacht samen laten uitrusten in een bobbelig bed. Om dan de volgende dag samen te ontdekken dat kraakpanden ware schatten kunnen verbergen en dat Potsdamer Platz plots voorzien is van een skipiste (na Paris, je t'aime en New York, I love you nu ook een Berlin, ich liebe dich ?).

Op de dag dat hij terug naar huis ging, kwam er gelukkig nog meer bezoek van het thuisfront, wat me een beetje kon afleiden. De lekkere sushi aan Hackescher Markt en de cheesecake van Starbucks speelden misschien ook een rol. Maar toen ook dat bezoek zaterdagavond terug op de metro naar de luchthaven stapte, besefte ik dat ik thuis wel mis. De mensen, de taal, de straten, mijn lievelingsplaatsjes in Leuven. Maar aan de andere kant heeft Berlijn Streuselkuchen en mensen waarmee je uit het niets een vlucht naar Oslo boekt. And you go ahead and try to beat that.

Na een dagje meubels in elkaar schroeven, goedkope winkeltjes afgaan, opruimen en stofzuigen, ziet mijn nieuwe kamer er best bewoonbaar uit. Toegegeven, enkel een bed, rek en een paar mandjes behoort waarschijnlijk tot de categorie "minimale kamerdecoratie en -inrichting", maar het is in ieder geval mijn minimale kamerdecoratie en -inrichting en dat is uiteindelijk het enige wat telt. Mijn nieuwe woning heb ik al goed ingewijd: mijn bed is al drie keer beslapen geweest, in de keuken werd gekookt, in de badkamer werd gedoucht en op dit eigenste moment staat het wasmachine voor de eerste keer te draaien. Home sweet home, denk ik dan.

Gisterenavond was mijn eerste officiële "feestjesavond" in Berlijn. De International Club van de FU organiseerde een fuif in de Kino International, een grote bioscoop op de Karl-Marx-Allee. Het concept: overdag een doodnormale cinema, 's avonds een heuse fuifzaal. Of zalen, aangezien er wel vier verdiepingen waren met verschillende muziek --en op elke verdieping was het vreselijk druk. Maar ook een vreselijk dik feest. Het lijkt wel alsof de mensen hier onbezorgder dansen dan thuis. Of misschien is dat een neveneffect van een Erasmusstudent te zijn, wie weet. Na enkele uren zweten op Balkan Beats (waarom kende ik deze muziekstijl niet eerder?), keerde ik U-Bahn-waarts en ondergronds was het al even levendig als in de bioscoop. Twee jongens speelden met grote boxen heerlijke liedjes van hun iPod, mensen lachten, aten, praatten met elkaar en het feit dat je elkaar niet kent of dat het halfvier 's nachts is doet er helemaal niet toe.

Op weg naar huis stopte ik nog even aan een broodjes/koffiekoekenzaak. De man achter de toog groette me met "guten Morgen" en eindigde met "schlaf' gut". En dat deed ik.

Na veel gesukkel en gedoe heb ik dus eindelijk een kot. Ik herhaal, na véél gesukkel en gedoe. Maar eigenlijk kan ik dat allemaal achterwege laten en me gewoon concentreren op het positieve gedeelte van die zin: ik heb een kot! Met een grote badkamer! En een goede keuken! En een living! En een supertoffe Duitse Mitbewohnerin! En niet te vergeten, op doenbare afstand van de FU. Het werd best tijd, zeker nu mijn lessen hier (eindelijk) begonnen zijn. Maar daarover later meer. Paragraaf twee zal volledig gewijd worden aan gisteren en vandaag.

Gisteren kon de dag niet beter begonnen zijn: een late brunch met Lisa (de supertoffe Duitse Mitbewohnerin) en een vriendin van haar in Friedrichshain. Het regende niet, de bomen waren een waas van rood, groen en geel en na het lekkere eten vertrokken we naar de Ikea voor wat noodzakelijke spullen voor mijn (onbemeubeld) kot. We slenterden uren gezellig rond tussen hemelse slaapkamers en spotgoedkope prulletjes en sloten de dag af met een warme Zweedse hotdog. Jumm. Vloekend sleepten we in de gietende regen onze inkopen naar huis, en liepen in dat proces onze metroverbinding wel 5 keer mis. Diezelfde avond gingen Lisa en ik mijn dubbelbed nog ophalen, wat we voor 30 euro op Ebay gevonden hadden. "Daar kunde nie voor sukkelen!", zouden ze thuis zeggen. Helaas hebben we alleen maar gesukkeld. De auto die we konden lenen was weggetakeld en toen we die eindelijk hadden opgespoord, bleek de accu helemaal leeg te zijn. Duizend telefoontjes en hopeloze ideeën later was het ons duidelijk: niemand kon een auto lenen of huren en we moesten het bed nu eenmaal 6 kilometer te voet dragen. Dat gebeurde vandaag tussen twaalf en vier: vier lesvrije en kostbare uren. Om een te lang verhaal korter te maken: het bed was veel zwaarder dan we verwacht hadden en het regende al weer vreselijk hard. Gelukkig vonden we een buschauffeur die medelijden met ons had en ons meenam, bed en al. Ik ben een dikke Turkse man met een pornosnor nog nooit zo dankbaar geweest.

Nu het kot er is, het bed er is (en binnenkort de andere meubels ook,) kan ik me ook wat meer concentreren op mijn lessen. Die onverwacht moeilijk zijn. Participatie, debatteren en je mening geven is niet wat ik als Leuvense, stilzittende en noterende studente gewend ben. Dat en al het voorbereidende werk: lezen,  interpreteren, presentaties maken, essays schrijven enzovoort. Het is duidelijk niet voor niets dat het de "freie" universiteit heet. Over de vakken zelf zal ik niet te veel in detail gaan: het is niet zo boeiend voor mensen die geen Taal- en Letterkunde studeren en ik weet nog niet eens of ik ze wel volgen mag, aangezien Leuven mijn Learning Agreement nog steeds niet heeft goedgekeurd. Laat ik dus maar als slot mijn zus quoteren die enkele jaren geleden in Amsterdam ook Erasmusproblemen had: "Ik wil je pijn doen, Roger."

Vandaag regende het. Een baby op de metro huilde vreselijk luid en lang en mijn voeten bleven de hele dag nog koud. Onderweg naar de FU dagdroomde ik over de mensen thuis, de mensen in Leuven en alles wat ik miste waardoor ik bij de juiste halte vergat uit te stappen. Waardoor ik een twaalfjarig meisje "Ja, geil" hoorde zeggen toen ze een grote slok nam van warme chocomelk. Volgens mij gaat het lang duren eer ik daar aan zal wennen.

Het kleine cafeetje op de bovenste verdieping van de unief wordt trouwens langzaamaan mijn nieuwe koffiestek: goedkoop en straf, zo hoort het. Die mensen gaan nog veel geld aan mij (en Michaela) verdienen als het zo doorgaat. Dat cafeetje en de Mensa ook wel: I'm a sucker voor die müsliyoghurt.

Onderweg naar nog een kotafspraak vond ik op de U-Bahn een cassette van 1992, Sonic Youth - Dirty. In nog perfecte staat, zomaar op een schmutzig metrozitje! Ik weet al exact aan wie ik het ga geven als ik terug thuis ben (als ik het tegen die tijd nog niet kwijt ben natuurlijk. En als de persoon in kwestie er blij mee is.). Teruggekomen van de afspraak deed ik het pakketje open wat het thuisfront had gestuurd: winterjas -also known as Beer, mijn heerlijke wintersloffen, mijn donsdeken, mijn boekje om mooie dingen in te plakken en een doos Dinosauruskoeken. Mijn voeten zijn weer helemaal terug warm.

A man may travel far, but his heart may be slow to catch up.

Wat begon als een veelbelovende infosessie over Deutsche Philologie mét twee tafels vol cake, broodjes en koffie, eindigde in een grote faal. Het was vooral gericht aan beginnende studenten (lees eerstejaars) en ging dus ook vooral over de vakken van het eerste jaar. Die ik niet neem. De pijnlijke walk of shame naar buiten terwijl de docent uitleg gaf was des te erger toen ik de met lekkers overladen tafels voorbijliep. Balen. Gelukkig had de mensa wat te bieden en was het voorval snel vergeten.

Het weer was heerlijk vandaag en lokte ons dan ook naar het dak van de unief voor een lekkere kop koffie met marmercake (victory!) in de warme zon. Ik kon zowaar mijn jas en sjaal uitdoen! Een korte verkenning van de immense Letterenbib (ook wel "The Brain" genoemd wegens zijn grillige hersenachtige vorm) leidde voornamelijk tot veel verwarring --maffe Duitsers met maffe systemen. Maar de vrouw achter de balie was erg vriendelijk, gaf veel uitleg en sprak zelfs een paar woorden Nederlands! De lieverd. Deze ontdekkingstocht was inderdaad de eerste voorzichtige stap richting Bachelorpaper-onderzoek: Ortwin mag trots op me zijn!
Aangezien de hemel nog steeds helder blauw was en de zon nog warm genoeg was, trok ik richting Museuminsel en las daar voor een halfuurtje in de zon, leunend tegen één van de gigantische zuilen die de binnentuin omringen. Wonen in Berlijn kan op van die momenten perfect zijn. Tot de zon plots wegtrekt en je rillend achter je computer zit, that is.
De kotenjacht gaat nog steeds verder, hoewel het nu al wat lang duurt. Boodschappen van moed en steun zijn altijd welkom. Samen met foto's van de suit-up day die ik verdorie mis! Een re-do in februari wanneer ik terug in het land ben is altijd welkom.

Dan is het al eens eindelijk weekend, staan er plots een hoop maffe Duitsers in de hal om halfacht in de ochtend. Maar goed, soms moeten ramen nu eenmaal geverfd worden en zo was ik ook vroeg wakker om weer op kotenjacht te gaan. Blijkbaar is begin oktober niet het meest ideale moment om een kamer te vinden in Berlijn: Erasmussers, Duitse studenten en werkzoekenden zijn allemaal op zoek. Wat best nefast is voor "eine Erasmusstudentin aus Belgien" zoals ik. Maar we geven de moed niet op, ondanks het slinkende belkrediet en de pijnlijke voeten. Toch zijn die zorgen niet voor vandaag: vandaag is het feest, want Michaela wordt 22! Hoeraaa!

Gisteren heb ik weer even de toerist kunnen uithangen en heb ik op Erasmusinitiatief een Bootsfahrt door Berlijn gedaan. Maar goed dat het zonnig was, want 2 uur boven op het dek in de wind zitten is niet altijd even comfortabel. Zeker niet als dertienjarige jochies een geut cola van op een brug naar beneden gieten en de helft ervan op je broek terechtkomt. Grrr. Maar het uitzicht was wel heerlijk: veel natuur, veel mooie gebouwen, de Fernsehturm, de Museuminsel, Reichstag... Kortom, alles wat Berlijn zo prachtig maakt. Na afloop was iedereen verkleumd en lichtelijk verkouden, dus gingen we op zoek naar een warm café: Zweden, de Verenigde Staten, Spanje en België verenigden zich rond meerdere tassen heiße Schokolade, praatten over Thanksgiving, bier, Studentenwohnheimen, de koude en Berlijn.

Na nog 2 Termine voor koten 's avonds (voor eentje ben ik waarschijnlijk te jong, de andere was in principe gewoon een matras op de grond), nestelde ik me in mijn bed, belde ik nog even met het thuisfront en sloot de dag af met een goede True Blood. Volgens mij is het in Bon Temps warmer als hier...

(waarom deze paragraaf blauw is, weet ik ook niet. De grote mysteries van blogger.com.)

ps: ik had gisteren al zin in echte Belgische frieten. O jee.

Volgens mij is vermoeidheid een symptoom van de grootstad Berlijn. Of quote ik nu gewoon maar mijn cursus Duitse literatuur van de 20e eeuw? In ieder geval, Döblin had gelijk. En Alexanderplatz is wel een toffe plek.

+
1000 e-mails in het rondgestuurd voor koten.
Master Crumbl van de Lidl. Ik hou van internationale winkels.
Schattige kindjes op de U-Bahn: "Einsteigen... Aussteigen! Einsteigen!"
Gossip Girl S04E04
Skypen met de jongen wiens warme trui ik nu aanheb.

-
1000 onbeantwoorde e-mails.
Koten die al bezet waren, maar waar de advertenties toch nog online staan.
Mensen die niet terugmailen.
Vreemde mensen op de metro met open flesjes bier die lichtelijk naar alcohol ruiken. Is dat geen openbare dronkenschap? In Leuven zou je al lang een boete in je brievenbus hebben.
Mensen die niet terugmailen.